سعيد سلطانپور، احمد شاملو، فروغ فرخزاد و عارف قزوینی هر کدام در قالب خود نمايانگر مسئوليت ما به مثابه پيکرهايی از جامعه در مقابل کليت جامعه و ديگر پيکرهای درون آن بودند. تمامی آنان عصيانگر بودند چرا که اعتقاد داشتند که بايد در راه تغيير جامعه گام برداشت و تنها اين شورش است که می‌تواند نمايانگر فرا رسيدن زير و رو شدن دنيای ما باشد.