عمر خيام، ميرزاده عشقی، صادق هدايت و فرخی يزدی هر يک به شکلی با کار ادبی و زندگی اجتماعی خود من را تحت تأثير قرار داده و به تغيير کشاندند. خيام دگرانديشی را به من آموخت، عشقی به من نشان داد که می‌توان صريح بود (هر چند که بايد آماده بود تا بهای آن را پرداخت)، هدايت پيچيدگی زندگی را برای من به تصوير کشاند و فرخی به من نشان داد که بايد و می‌توان مقاومت کرد.